بیست هزار آرزو

زندگی عالی و رویایی ام رو دیروز قیمت گذاری کردم.

خب، باید بگم تو شرایطی هستم که دوس می دارم هر روز و بارها سجده ی شکر به جا بیارم.

خدا رو شکر می کنم برای حال و احوال خوب دلم و زندگیم و البته امیدی دارم که هنوز خیلی خیلی بهتر از اینا خواهد شد اگه بتونم به طور مرتب و پیوسته چشم هام رو به روی نعمتها و مهربونی خدا باز نگه دارم.

این که غرق اکسیژنم رو دوس دارم. این که تو یه جایی هستم که چندین طبقه بالای سرم هواست و چندین طبقه زیر پام زمین؛ همین غرق در نعمتاش بودن کافیه برای حس زیبای عاشقی

اگه هیچی دیگه رو هم در نظر نگیریم.

با تمام تشکری که دارم اما باز جزییات زیادی هست که تو لحظه ی الان احساس می کنم در توان من نیست؛ دوس دارم یه گوشه بشینم و دار و درخت سبز شده ی بهاریو ببینم یا توی رختخواب با یه خواب عمیق با حالی که خودم انتخابش کردم لذت ببرم از زندگی و اون جزییات رو که میتونه اضافه شدن ده بیست سی تا صفر سمت چپ موجودی بانکی ام بشه رو به خدا بسپرم.

جزییاتی مثل بیست هزار آرزویی که برای من بزرگ و برای خدا اگه خواستش باشه کاری نداره؛ دوس دارم بسپرمشون به خدا و یه گوشه ای برای خودم یه دنیا دلخوشی های ساده ام رو داشته باشم.